Het adopteren van de mangroven van Curaçao

Terence Ching werkt sinds zijn veertiende in de natuurparken van Curaçao. Nadat een olieramp een belangrijk mangrovengebied beschadigde, richtte hij de COIA Foundation en het Mangrove Adoption Program op: individuen, scholen, bedrijven en zelfs verzorgingstehuizen kweken mangrovenplantjes totdat ze sterk genoeg zijn om in het wild te worden geplant. Het programma herstelt kusthabitats, creëert groene banen en groeit van onderaf, samen met de mensen die al hun hele leven voor deze plekken zorgen.

Automatisch vertaald uit het EngelsToon origineel

Six young people behind crates of mangrove seedlings

“Samen zijn we sterker.”

Terence is sinds zijn veertiende actief in natuurbehoud; eerst als ranger, daarna als parkbeheerder. Op het eiland Curaçao zijn meer dan 37 natuurparken, waarvan er veel geen officiële status hebben maar worden onderhouden door de lokale gemeenschap. Terence begon zijn werk in deze parken en realiseerde zich al snel dat milieubeheer niet alleen een baan was, maar een cultuur van zorg, waarin de inwoners van het eiland een integraal onderdeel van het ecosysteem vormen.

Traditioneel werd het onderhoud van deze parken uitgevoerd door stichtingen die vaak op een top-down manier werkten. Terence zag dat anders: hij geloofde in een bottom-up benadering, waarbij hij rechtstreeks samenwerkt met de mensen die al hun hele leven voor deze gebieden hebben gezorgd.

Dit geloof leidde ertoe dat hij de Curaçao Outdoor Industry Alliance (COIA) Foundation oprichtte, een divers collectief van eilandbewoners die de waarde van zowel de natuur als de gemeenschap erkennen. De stichting volgt een duidelijke filosofie: alle inkomende middelen gaan rechtstreeks naar projectontwikkeling, terwijl eventuele resterende fondsen in een trust worden geplaatst die de deelnemende gemeenschappen ondersteunt. Individueel winstbejag is niet het doel; de focus ligt op een gedeelde omgeving, gedeelde verantwoordelijkheid en gedeelde voordelen.

Motivatie

Waar komt je passie en motivatie vandaan?

“Voor mij begon het allemaal in 2014. Het idee om het Mangrove Adoption Program te starten begon eigenlijk twee jaar eerder, nadat een olieramp in 2012 een belangrijk mangrovengebied op Curaçao ernstig had aangetast. De schade die we aantroffen, raakte me diep. De vervuiling was niet slechts een incident; het onthulde hoe kwetsbaar het ecosysteem was geworden door historische ecologische verstoringen. Wat ooit vruchtbare en productieve wetlands waren, waren tijdens de koloniale tijd getransformeerd naar commerciële zoutpannen, wat leidde tot ecologische degradatie en verlies van biodiversiteit. Gebieden die, met de hulp van lokale bewoners, nu de kans hebben gekregen om te bloeien als parken, recreatiegebieden en hotspots voor biodiversiteit. De dreiging van beperkingen en ontoegankelijkheid blijft echter bestaan, omdat de lokale bevolking het verliest van ontwikkelaars en entiteiten in machtsposities.”

“Toen ik zag hoe de natuur, ondanks alles, tussen 1983 en 2013 haar veerkracht had getoond en hoe de biodiversiteit zich had hersteld tot het punt waarop het internationale erkenning kreeg, realiseerde ik me iets belangrijks: de kracht van herstel, van het leven dat zijn weg terug vindt ondanks menselijke fouten, inspireerde me diep. Het gaf mijn team en mij hoop. Als de natuur zelf de veerkracht heeft om te genezen, dan moeten wij als mensen die kracht ondersteunen in plaats van ondermijnen. Dat inzicht werd de drijvende kracht achter de stichting: om te helpen meer gebieden op het eiland te herstellen, samen met de gemeenschap, en om te laten zien dat herstel niet alleen mogelijk is, maar begint bij het nemen van verantwoordelijkheid.”

Over het project

Kun je ons vertellen waar het initiatief over gaat?

“Het belangrijkste project waar ik met mijn stichting aan werk, is het Mangrove Adoption Program (MAP). Dit initiatief richt zich op het herstellen en versterken van mangrove-ecosystemen, terwijl mensen worden betrokken bij het opbouwen van een toekomst die zowel klimaatbestendig als sociaal stabiel is. Via MAP streven we ernaar om aangetaste gebieden te revitaliseren, veerkrachtige kusthabitats op te bouwen, lokale gemeenschappen te betrekken en duurzame werkgelegenheid te creëren.”

“Wat mooi is aan dit programma, is dat iedereen kan deelnemen. Individuen, scholen, bedrijven en zelfs verzorgingstehuizen zorgen voor jonge mangrovenplantjes totdat ze sterk genoeg zijn om in het wild te worden geplant. Op deze manier groeit er niet alleen een boom, maar ook een gevoel van verantwoordelijkheid en verbondenheid met de omgeving.”

“Het programma is gebouwd op verschillende pijlers: het vergroten van het bewustzijn over het belang van mangroven voor kustbescherming, biodiversiteit en CO₂-opslag, actieve restauratie door middel van aanplant, en het betrekken van lokale actoren zodat zij eigenaarschap kunnen nemen over het milieubeheer. Deze aanpak sluit volledig aan bij mijn overtuiging dat natuurbehoud niet top-down georganiseerd moet worden, maar van binnenuit en samen met de gemeenschap moet groeien. Voor mij gaat het niet om het “planten van bomen” als geïsoleerde acties, maar om het bouwen van duurzame systemen, het creëren van banen en het inspireren van een culturele verschuiving in hoe we ons tot de natuur verhouden.”

Wat inspireert je?

“Wat mij het meest inspireert, is het zien van verandering, vooral wanneer iets waar ooit weerstand tegen was, uiteindelijk wordt omarmd. In het begin was het niet gemakkelijk. Overheidsinstanties en gevestigde instellingen stonden niet open voor onze innovatieve aanpak; we kregen zelfs brieven waarin ons werd gevraagd te stoppen. Toch bleef ik geloven in de kracht van samenwerken met de gemeenschap en het volgen van wat goed voelde. Nu zie ik dat volharding loont: ons werk wordt erkend door de overheid en maakt nu deel uit van strategische kaders, zoals het Nationaal Biodiversiteitsplan. Het zien van die transformatie herinnert me eraan dat verandering mogelijk is, en dat blijft me inspireren om vooruit te gaan.”

Jeugd en klimaatactie

“In de komende jaren wil ik COIA gebruiken om meer gebieden te herstellen die in het verleden ecologische schade hebben opgelopen. Mijn doel is niet alleen om deze landschappen te rehabiliteren, maar ook om duurzame banen te creëren binnen de groene economie, zodat milieurestauratie hand in hand gaat met sociale vooruitgang. Ik werk er ook aan om de financieringsmechanismen van de organisatie te verankeren, zodat COIA nog generaties lang kan blijven bestaan.”

“Voor mij is het volkomen duidelijk: de natuur is niet iets dat van ons is, we lenen het van degenen die na ons komen. Dat inzicht vormt de kern van mijn werk. Rentmeesterschap en gedeelde verantwoordelijkheid zijn voor mij het fundament voor een toekomst waarin mensen en natuur samen kunnen groeien, in balans en met wederzijds respect.”

Heb je een boodschap of tip voor andere jongeren die klimaatactie willen ondernemen maar niet weten waar ze moeten beginnen?

“Ja, mijn belangrijkste boodschap aan jongeren is: ga naar buiten en doe het. Wacht niet op toestemming of op het juiste moment om te beginnen. Je hoeft niet meteen groot te denken; kleine acties kunnen een enorm verschil maken in je eigen gemeenschap. Plant een boom, doe mee aan een schoonmaakactie of start een gesprek over wat natuur en klimaat voor jou betekenen. Door vandaag te beginnen, inspireer je anderen om hetzelfde te doen, en dat is hoe echte verandering begint.”

Uit het COP30-verhalenboek van Jonge Klimaatbeweging (2025). Tekst: Stephanie Okafor, Lot Schuijer.

Reacties